Op 17-jarige leeftijd stond ik in de modder van een vluchtelingenkamp in Calais (Frankrijk) een schoolgebouwtje in elkaar te timmeren voor gevluchte kinderen uit oorlogsgebieden. Terwijl ik daar stond, besefte ik dat ik de avond ervoor nog zorgeloos sushi op de bank lag te eten ‘omdat we drie dagen op pad gingen’. Dat schurende contrast plantte een zaadje: de confrontatie tussen mijn bevoorrechte wereld en een werkelijkheid die mijlenver van mij afstond.

Als twintiger houden mij de vragen “Wat is mijn rol/doel op deze aardkloot?” en “Hoe kan ik van betekenis/waarde zijn?” veel bezig. Ondertussen groei ik op in een wereld, waarin veel mensen, waaronder ikzelf, steeds meer bezig zijn met zichzelf en hun persoonlijke ontwikkeling. Het vinden van je ‘purpose’ en het worden van ‘de beste versie van jezelf’ zijn de standaard.

Na mijn ervaring in het vluchtelingenkamp voelde ik in de jaren erna dat er meer was dan ikzelf. Ik zocht het avontuur op, dichtbij en ver weg. Ik reisde door verschillende landen in Afrika, ging verschillende sportieve uitdagingen aan die mij fysiek en mentaal uitdaagde en voer 31 dagen lang over de Rode Zee in een klein zeilbootje. Langzamerhand kwam ik erachter dat de wereld om ons heen veel meer te bieden heeft dan mijn eigen wereldje, mijn boekenkast, social media en de bank.